En Compostela á chuvia díselle arte, unha arte fina, húmida e penetrante que impregna a universal urbe dunha beleza que a veces toma a forma do barroco, outras do románico, do gótico ou ata do plateresco... Se enche dun perfume de liquen, ácido coma o fondo da alma galega, cada un dos recunchos e rúas da vila.
1 comentario:
Ola, Klariña... está precioso tanto a foto como a reflexión, recórdame moito a un poema de Gerardo Diego titulado "TORRES DE COMPOSTELA" empeza asi...
"También la piedra, si hay estrellas, vuela.
Sobre la noche biselada y fría
creced, mellizos lirios de osadía;
creced, pujad, torres de Compostela."
Un biquiño mui mui grande, María
Publicar un comentario